HOCdocs‎ > ‎Biographies‎ > ‎

Langeraar, Wijnand

Geplaatst 19 feb. 2011 06:49 door Historie van de Oceanografie Club   [ 9 apr. 2013 04:09 bijgewerkt ]

Amsterdam 02.11.1915 – Eindhoven 16.02.2002

Carrière:

Marine-officier. Ltz 3 1936, ltz 2 1938, ltz 1 1946, kltz 1955, ktz 1961, cdr 1964, sbn 1966. Chef hydrografie 1961–1971. Uit dienst 1971. Geodetisch Ingenieur Delft 1953. Was Vice President IOC van UNESCO 1965–1967 en President 1967–1969, hoogleraar TH Delft 1974-1980.

Biografie:

Wijnand langeraar was de oudste zoon van Wijnand Cornelis Langeraar. Hij trad als adelborst in dienst bij de marine (1933). Hij voer naar Nederlands Indië aan boord van de kruiser Hr.Ms. De Ruyter, over welke reis hij in 1937 samen met C van der Stad een boek publiceerde. In mei 1940 teruggekeerd in Nederland nam hij aan boord van de mijnenveger Abraham van der Hulst deel aan de strijd tegen de Duitsers. Tijdens de bezetting deed hij verschillende vergeefse pogingen om naar Engeland over te steken. Hij werd gevangen genomen en zat van 1943 tot 1945 in krijgsgevangenschap. Na de oorlog werd hij weer naar Nederlands Indië gezonden.

Hij trouwde met Sophia Ida Bartlema.

Teruggekeerd in Nederland volgde hij de studie van Geodetisch Ingenieur (1953). Hij deed hydrografische waarnemingen bij Suriname en Nieuw Guinea. In 1961 volgde hij SBN Baron van Asbeck op als Chef Hydrografie.

In 1965 werd hij Vice President van de Internationale Oceanografische Commissie (IOC) van de UNESCO; in 1967 volgde zijn verkiezing tot President van de IOC.

Na de dienst te hebben verlaten werd Langeraar hoogleraar aan de TH te Delft. In 1980 verhuisde hij naar Frankrijk, waar zijn vrouw in 1986 overleed. Hij hertrouw­de met Ad Elgeti en verhuisde naar België en vervolgens naar Nederland. Hij overleed als gevolg van een ongeval samen met zijn tweede vrouw.

Langeraar was Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw en Officier in de Orde van Oranje Nassau.

Belangrijkste activiteiten:

Onder Langeraar raakte de dienst Hydrografie van de Kon. Marine betrokken bij verschillende vormen van zeeonderzoek. Hij stimuleerde de samenwerking binnen Nederland met de verschillende civiele instellingen op dit gebied en bevorderde binnen de IOC ook de internationale samenwerking.

In 1964 organiseerde hij de Nederlandse deelname aan het van oorsprong Britse NAVADO-project (NAVADO = North Atlantic Vidal and Dalrymple Oceanography) met Hr.Ms. Snellius, met aan boord een wetenschappelijke bijdrage vanuit het KNMI, het NIOZ en het Vening Meinesz laboratorium. Vervolgens organiseerde hij in 1966 het OCPS programma (Onderzoek Continentaal Plat Suriname) met mede­werking van een groot aantal Nederlandse instellingen met Hr.Ms. Luymes en Hr.Ms. Snellius. Als Vice President van IOC nam hij het initiatief tot het CICAR project (Co-operative Investigation of the Caribbean and Adjacent Regions).

Ook was hij betrokken bij het Nederlands-Belgische onderzoeksprogramma op Antarctica. Hij schreef verschillende boeken over scheepvaartkundige, hydrogra­fische, meteorologische en oceanografische onderwerpen.

Bibliografie (selectie):

  • 1937 Met Hr. Ms. De Ruyter naar Nederlands Indië (met C. v.d. Stad), Philip Kruseman, Den Haag.
  • 1957 Vereffeningsmethoden bij hydrografische waarnemingen. Staatsdrukkerij- en Uitgeversbedrijf, ’s Gravenhage.
  • 1959 Meteorologie van Nederlands Nieuw Guinea. Staatsdrukkerij, s-Gravenhage
  • 1969 Mens en Zee. Roelofs van Goor, Amersfoort.
  • 1975 Inleiding in de navigatiekunde
  • 1976 Industrial island in the North Sea. Hydronamic, Sliedrecht.
  • 1984 Surveying and charting the seas. Elsevier, Amsterdam.

Referenties:

  • Eekhout, L.L.M. (1992). Het Admiralenboek. De vlagofficieren van de Nederlandse Marine, 1382-1991. Bataafsche Leeuw, Amsterdam.

Links:

Autogram:

Ontbreekt

Comments